نه به اعدام؛ هیچ‌کجا، هیچ‌وقت، برای هیچ‌کس!
مردم ایران رأی خود را داده‌اند: نه به اعدام؛ هیچ‌کجا، هیچ‌وقت، برای هیچ‌کس!
این رأی نه در صندوق‌های انتخاباتی، بلکه در زندان‌ها، خیابان‌ها، در اعتصاب‌ها، در اعتراض‌ها، در مقاومت خانواده‌های محکومان به اعدام و در ایستادگی جامعه‌ای صادر شده است که دیگر حاضر نیست مرگ فرزندانش را به نام «قانون» تحمل کند.
جمهوری اسلامی می‌تواند هر روز یک بهانه تازه تولید کند: جنگ، دشمن خارجی، اعتراضات دی‌ماه، مواد مخدر، امنیت ملی، اغتشاش، محاربه یا هر عنوان دیگری. اما جامعه ایران پاسخ خود را داده است: هیچ‌کدام از این بهانه‌ها مجوز گرفتن جان انسان‌ها نیست. مردم ایران نمی‌خواهند فرزندان، پدران، مادران، جوانان و نوجوانانشان به چوبه‌های دار سپرده شوند؛ نه در زمان جنگ، نه در زمان صلح؛ نه برای جرم سیاسی، نه برای جرم اجتماعی؛ نه برای هیچ اتهامی و نه برای هیچ‌کس.
مسئله فقط لغو چند حکم اعدام نیست. مسئله پایان دادن به نظام اعدام و قتل عمد دولتی است؛ نظامی که می‌خواهد با گرفتن جان انسان‌ها، ترس را بر جامعه حاکم کند و هر اعتراض و هر نارضایتی را با طناب دار پاسخ دهد.
اما جامعه دیگر مرعوب نمی‌شود.
هر عقب‌نشینی از اجرای حکم اعدام باید به شکست کامل سیاست اعدام تبدیل شود. هر نجات یک زندانی باید به مطالبه آزادی همه محکومان به اعدام گره بخورد. و هر حکم اعدام باید با مقاومت اجتماعی روبه‌رو شود.
حاکمان باید بدانند: مردم ایران رأی خود را داده‌اند و اکنون در کمین‌اند تا هر تلاش برای اجرای این احکام را متوقف کنند. هیچ حکم اعدامی نباید بی‌پاسخ بماند؛ هیچ طنابی نباید بدون اعتراض برپا شود؛ هیچ خانواده‌ای نباید فرزند خود را به دستگاه مرگ حکومت تحویل دهد.
اما طنز تلخ ماجرا اینجاست: در روز جهانی مبارزه با مجازات اعدام، طرفداران جمهوری اسلامی در کلن آلمان فراخوان داده‌اند که «اتحاد ما رمز پیروزی است» و «آزادی برای ایران»! حکومتی که نامش با اعدام و سرکوب و کشتار گره خورده، حالا در خارج کشور برای خود پرچم «آزادی» بلند می‌کند! می‌خواهند از فضای جنگ اخیر برای خود اعتبار و مشروعیت بخرند و از آب گل‌آلود جنگ، ماهی سیاسی بگیرند.
اما قرار نیست چنین شود. نباید اجازه داد عوامل جمهوری اسلامی در خارج کشور، با سوءاستفاده از فضای جنگی، برای حکومت اعدام و سرکوب مشروعیت دست‌وپا کنند. حکومتی که در ایران دستگاه اعدام را می‌چرخاند، نمی‌تواند در خارج کشور ناگهان مدافع آزادی جا زده شود. کسانی که امروز برای «آزادی ایران» شعار می‌دهند، باید پاسخ دهند: آزادی از نگاه آنان شامل آزادی از چوبه دار هم می‌شود یا نه؟
آزادیخواهان و افکار عمومی ضدجنگ در خارج کشور، هم علیه اعدام و سرکوب در ایران و هم علیه جنگ و تحریم‌های ضدانسانی آمریکا خواهند ایستاد. این دو را نمی‌توان با هم معاوضه کرد و هیچ‌کدام را نمی‌توان برای توجیه دیگری قربانی کرد. نه به جمهوری اسلامی و نه به جنگ و ویرانی؛ نه به اعدام و نه به تحریم و کشتار مردم!
فضای جنگی، چک سفیدامضا برای هیچ حکومتی نیست. نه جمهوری اسلامی می‌تواند به نام «دشمن خارجی» طناب دارش را محکم‌تر کند، نه نیروهای راست و جنگ‌طلب می‌توانند به نام «نجات ایران» زندگی مردم را به میدان جنگ تبدیل کنند.
صف آزادیخواهی در خارج کشور باید صف مستقلی باشد؛ صفی که نه به جمهوری اسلامی باج می‌دهد و نه به جنگ‌طلبان و تحریم‌چی‌ها. صفی که اجازه نمی‌دهد جمهوری اسلامی از ترس مردم از جنگ برای خود مشروعیت بخرد و اجازه نمی‌دهد جنگ‌طلبان نیز از نفرت مردم از جمهوری اسلامی برای توجیه جنگ استفاده کنند.
ما همه آزادیخواهان، برابری‌طلبان، مخالفان اعدام و مخالفان جنگ را فرامی‌خوانیم که در ۱۰ اکتبر به این صف بپیوندند. متواری کردن سیاسی و اجتماعی عوامل جمهوری اسلامی و مقابله با جنگ‌طلبان دست‌راستی، هر دو، بخشی از مبارزه برای آزادی و برابری در ایران است.
۱۰ اکتبر فقط روز اعتراض به اعدام نیست؛ روز اعلام یک حکم روشن و غیرقابل‌مذاکره است:
اعدام باید متوقف شود؛ همه اعدام‌ها، برای همه و در همه‌جا!
نه به اعدام!
هیچ‌کجا، هیچ‌وقت، برای هیچ‌کس!
حکم مردم روشن است: زندگی حق انسان است و هیچ دولتی حق گرفتن آن را ندارد.
تشکیلات خارج کشور حزب حکمتیست (خط رسمی)
۶ اکتبر ۲۰۲۶