متن سخنرانی سمیر عادل دبیر كل "جبهه متحد كارگری برای دفاع از مردم فلسطین"، در کنفرانس زنکو (ZANKO)*
۲۶ ژوئیه ۲۰۲۵ ساگامیهارا ژاپن
درود بر رفقا، و دوستان عزیز،
مایلم از دعوت مجددتان برای شرکت در این کنفرانس سپاسگزاری کنم و همگی ما مشتاقانه در پی آن هستیم که در موفقیت کار این نشست سهمی داشته باشیم.
ما به برگزاری این کنفرانس عادت کردهایم؛ کنفرانسی که جایگاهی ویژه و اهمیتی فراوان در بستر جنبشهای صلحطلب، آزادیخواه، برابریطلب و تقویت ارزشهای انسانی و همبستگی با طبقه کارگر و زحمتکشان متمدن سراسر جهان دارد. هر بار که کنفرانس زنکو برگزار میشود، با رویدادهایی بزرگ در سطح جهانی همزمان میگردد.
با اینحال، همواره – در گوشهای از این جهان – جایی برای آزادی و امنیت باقی مانده بود. طبقه حاکم بورژوازی، با استفاده از ابزارهای رسانهای، اقتصادی و سیاسی خود، همواره به نوعی از گفتوگو در باب حقوق بشر و ارزشهای انسانی همچون برابری، مبارزه با تبعیض جنسیتی، نژادی و ملی ادامه میداد.
آری، ما هرگز فریب بورژوازی را نخورده بودیم و توهمی نسبت به آن نداشتیم. بنابر این کنفرانس همواره سیاستها و بازیهای این طبقه انگلصفت را – چه در ژاپن و چه در میان متحدان ناتو و غربی آن – افشا میکردند. با اینحال، بورژوازی به مهارت، نفاق سیاسی خود را به نمایش میگذاشت و با «آرایش سیاسی»، تصویری زیبا از خود در برابر افکار عمومی جهان میساخت. اما امروز، این نقاب فرو افتاده – بلکه پیش از سقوط، پاره پاره شده – و چهره واقعی نمایندگان این طبقه آشکار گشته و جهان را به جهنمی غیرقابل تحمل بدل ساخته است.
نمونه بارز آنچه میگویم، آن چیزیست که در نوار غزه روی میدهد؛ جایی که جهان در برابر جنایات روزانه رژیمی فاشیستی و نازیمانند چون اسرائیل ناتوان ایستاده است. اگر زمانی وحشیگری و بربریت امپراتوریهای تاریخ را درک میکردیم، بهخاطر نبود مفاهیم حقوق بشر در آن زمان بود. اما آنچه امروز ایالات متحده آمریکا با حمایت بیقید و شرطش از رژیم نازیمانند اسرائیل انجام میدهد، از هر درکی در ربع نخست قرن بیست و یکم فراتر رفته است.
پس از بیش از یک قرن تلاش برای تثبیت ارزشهای انسانی، اکنون در جهانی زندگی میکنیم که منطق امپراتوریهای کهن – که بیدرنگ ملتها را ذبح میکردند – بر آن حکمفرما شده است، بیهیچ بازدارندهای و بیهیچ حسابرسی.
پس از جنگ جهانی دوم، فاتحان دادگاههایی مانند نورنبرگ را برای محاکمه جنایتکاران جنگی برپا کردند. یکی از اتهاماتی که بر اساس آن رهبران نازی اعدام شدند، جنایات هولوکاست بود. اگر همین معیارها را امروز بر آنچه در غزه میگذرد اعمال کنیم، تمام اعضای دولت اسرائیل – از نخستوزیر بنیامین نتانیاهو گرفته تا وزرای دفاع پیشین و فعلی، یوآو گالانت و اسرائیل کاتس، وزیر امنیت داخلی ایتمار بنگویر و وزیر دارایی بتسلئیل اسموتریچ – باید به «دادگاه نورنبرگ جدید» سپرده شوند.
آنان اردوگاههایی برپا کردهاند که بسیار شبیه به اردوگاههای نازیهاست، با نام فریبنده «شهر بشردوستانه» در رفح، آن هم در برابر دیدگان جهانیان، بیآنکه شورای امنیت یا سازمان ملل واکنشی رسمی نشان دهند.
ما بهراستی در عصر بربریت و وحشیگری زندگی میکنیم؛ عصری که در آن هر صدای معترضی در دل «دموکراسی» غربی به «یهودستیزی» متهم میشود. آنچه اکنون در غزه رخ میدهد، ننگیست برای بشریت. ما باید برخیزیم. باید با قاطعیت در برابر این جنایات بایستیم.
آنچه امروز در جریان است، پرسشی جدی درباره هویت انسانی ما مطرح میکند. بیارزش شمردن جان کودکان، پیش از بزرگسالان، نشانه آشکار آن است که جنایتکاران میخواهند ما را از تاریخ انسانی بیرون برانند.
رفقای عزیز، دوستان گرامی…
جنایات اسرائیل باعث شده جنگ اوکراین، رخدادهای کنونی سودان، و سیاستهای ریاضتی بورژوازی که نهایتاً تیغ آن به سوی کارگران و محرومان نشانه میرود، به حاشیه رانده شوند.
آنان هزینههای نظامی ناتو را افزایش میدهند، به بهای سلامتی و امنیت خانوادهها و فرزندانمان. همزمان بودجههای خدمات اجتماعی، درمانی و حمایتهای اجتماعی را کاهش میدهند – همانگونه که در ایالات متحده تحت رهبری فردی خودخواه، دیوانه و خونریز، که دستانش بهطور غیرمستقیم به خون کودکان غزه آغشته است – عمل میشود. با اینحال، همین فرد در پی دریافت «جایزه صلح نوبل» است!
در چه دنیایی زندگی میکنیم؟
دونالد ترامپ با راهاندازی جنگ تجاری، میکوشد موقعیت افولیافته آمریکا را با زورگویی سیاسی حفظ کند – به بهای جان و زندگی کارگران. یا باید در جنگها مرد، تحت شعار «صلح از راه قدرت»، یا بهتدریج در اثر فقر سیستماتیک جان داد.
آنچه امروز میبینیم، افول شدید ارزشهای انسانی و صعود نگرانکننده راست افراطی در سراسر جهان، بهویژه علیه مهاجران و پناهجویان است. راست و چپ بورژوایی در واقع هماهنگاند: چپ، آزادیها را سرکوب و سیاستهای ریاضتی را برای نجات سود سرمایهداران اجرا میکند، و راست، بر ویرانههای این شکست، با شعارهای عوامفریبانه خود بالا میآید.
اما این تمام تصویر نیست. در سوی دیگر، ما شاهد جنبشی فزاینده و جهانی هستیم، جنبشی برخاسته از طبقه کارگر و انساندوستان متمدن، که حتی از جنبش ضدجنگ عراق نیز گستردهتر است.
این جنبش در اسپانیا، پرتغال، فرانسه، برزیل، مراکش، سوئد و نروژ دیده میشود؛ جایی که کارگران از بارگیری سلاحها برای ارسال به اسرائیل سر باز میزنند، یا اتحادیهها از دولتهایشان میخواهند ارسال انرژی به اسرائیل را متوقف کنند یا خواستار تحریم کالاهای اسرائیلیاند. همزمان، شاهد اعتصابها، تظاهرات، و تحصنهای دانشجویی در دانشگاههای آمریکا هستیم؛ موجهایی از خشم عمومی که تجلی احساسات عمیق انسانی در سراسر جهاناند.
ما باید چشممان را به این جنبش انسانی رو به رشد باز نگه داریم؛ همانگونه که چند روز پیش در اتریش، جبههای یهودی علیه صهیونیسم و جنایات اسرائیل شکل گرفت. این جنبش، تلاشها برای برابر دانستن انتقاد از اسرائیل با یهودستیزی را ناکام میگذارد و بهانههایی را که برای سرکوب صدای معترضان به کار گرفته میشوند، خنثی میسازد.
بیایید، از طریق این کنفرانس، پلی را که دو سال پیش آغاز کردیم، و در نشست پیشین نیز ادامه دادیم، با مبارزه ملت فلسطین برای آزادی، پایان ظلم ملی و تأسیس دولت مستقلشان، تکمیل کنیم.
پیروزی ما، پیروزی انسانیت است. مسئله فلسطین دیگر در انحصار ملیگراها، اسلامگراها یا فرقهگرایان منطقهای نیست که برای اهداف سیاسیشان آن را مصادره میکردند. این مسئله، مسئلهی تمام بشریت و طبقه کارگر و نیروهای مترقی در سراسر جهان است.
این کنفرانس بخشی اصیل از این جبهه انسانی است. و پیش از هر چیز، باید امید را به جامعه انسانی بازگردانیم:
که زندگی را طبقه کارگر میسازد، که زندگی را جنبش ما برای آزادی، برابری و جهانی بهتر میسازد.
که زندگی را اراده انقلابی حاضر در این کنفرانس، و دهها جنبش رهاییبخش و انقلابی که ما بخشی از آن هستیم، میسازد.
****
کنفرانس زنکو: «مجمع ملی برای صلح و دموکراسی» – رویدادی سالانه است که با حضور ۵۰۰ تا ۷۰۰ نفر شرکتکننده برگزار میشود. علاوه بر اعضای زنکو، هیئتهایی از کشورهای خارجی از جمله ایالات متحده آمریکا و کشورهای جنوب شرق آسیا مانند کره جنوبی، تایوان، هند و فیلیپین و همچنین عراق نیز در این رویداد شرکت میکنند. امسال، فلسطین نیز در کنار برزیل برای نخستین بار در این کنفرانس حضور داشت.
در این کنفرانس، مسائل محلی، منطقهای و بینالمللی مورد بحث قرار میگیرند و تصمیمگیریهایی سیاسی و میدانی در مورد آنها انجام میشود. از طریق قطعنامههایی که صادر میکند، کنفرانس دستورکارهای سیاسی را ترسیم کرده و گامهای عملی در جهت اهداف مختلف تعیین میکند.
کنفرانس امسال با شعار «فلسطین آزاد» برگزار شد، که برای نخستین بار، اکثر سخنرانیهای شرکتکنندگان و قطعنامههای کنفرانس بر مسئله فلسطین متمرکز بودند. این پنجاهوپنجمین دوره کنفرانس بود و دستورکار آن حول جنایات اسرائیل در غزه، حمایت از مبارزه مردم فلسطین و درخواست برای پایان دادن به ستم ملی و برپایی دولت مستقل آنها تنظیم شده بود.
مرداد1404
26 ژوئیه 2025