این هفته، هشتاد و یکمین مجمع عمومی سازمان ملل برگزار شد. علیرغم تعیین عنوان پر طمطراق "بازسازی اعتماد، مدیریت تحول و سازمان مللی که برای همه کارآماده باشد"، امسال نیز دولت آمریکا با اعلام شروط خود و محدودیت هایی نظیر عدم صدور ویزا، مانع حضور و شرکت تمام نمایندگان در این اجلاس شد و پوچی ادعاهای گوترش، در پایان دوره ریاست خود در این مجمع، مبنی بر "اهمیت سازمان ملل"، "استقلال" آن و "نمایندگی کردن" همه دولت های عضو این سازمان را نشان داد. هشتاد و یکمین مجمع عمومی سازمان ملل اعلام رسمی و علنی پایان عمر آن بعنوان نهادی برای تضمین رابطه دولتهای مختلف، مرجع تضمین صلح در جهان بود.
پس از گذشت هشتاد سال از تاسیس سازمان ملل، سازمانی که پس از جنگ جهانی دوم به عنوان مرجع دیپلماسی بین المللی برای جلوگیری از نظامی گری و جنگ تشکیل شده بود، اکنون دنیا شاهد بیش از ۱۳۰ جنگ در گوشه و کنار جهان است. سازمانی که پوشش "قانونی" را به نابودی و از هم پاشیدن شیرازه جامعه در عراق، سوریه، لیبی، افغانستان و ...فراهم کرد، سازمانی که طی چند دهه گذشته محمل مشروعیت دادن به میلیتاریسم و جنگهای نظامی و اقتصادی علیه مردم در سرتاسر جهان به نام امنیت و صلح جهانی بوده، نهادی که طی یک دهه گذشته نشان دادن علیرغم ادعاهای دهان پرکن تضمین رابطه متمدنانه میان دول بورژوایی در سرتاسر جهان از راه دیپلماسی، زیر سایه تقابل قدرتهای جهانی بر سر هژمونی خود بر جهان، را رسما دفن کرده است، امروز بی اعتبار تر از آن است که بتواند مرجعی برای پیشبرد راه حل دیپلماتیک در جنگ در اوکراین، سودان، یمن، "جنگ و صلح" در ایران، و یا در مقابل ادامه نسل کشی توسط دولت فاشیسم اسرائیل، باشد. موقعیت امروز سازمان ملل دیگر نه بیانگر محدودیت سیستم تصمیم گیری و یا حق وتوی ویژه پنج دولت در شورای امنیت آن، بلکه بیانگر شکست کل این پروژه است.
در اذهان مردم دنیا، تنها اظهارات ترامپ مبنی بر این که خود او، نه دولت آمریکا، بلکه شخص ترامپ به مثابه یک فرد و به تنهایی قادر است تصمیم بگیرد که یک کشور ۹۰ میلیونی را از نقشه دنیا حذف کند یا نه، و یا اینکه نتانیاهو علیرغم حکم جلب از جانب دادگاه این سازمان، در صحن مجمع عمومی همچنان بر ادامه نسل کشی مردم فلسطین توسط فاشیسم حاکم در اسرائیل تاکید میکند، نمونه هایی از ریختن کوهی از ادعاها در مورد "مشروعیت" پروژه سازمان ملل، نقش و رسالت آن در تضمین صلح و امنیت جهانی و.... است.
مجمع عمومی امسال، با نشان دادن آنچه سالها است پشت صحنه دیپلماتیک در جریان است، با علنی کردن فروریختن تمام استانداردهای متمدنامه بشری، زیر پا گذاشتن علنی، رسمی و بی محابای تمام ضوابط و موازین بین المللی و تبدیل شدن به تریبون جنگ طلب ترین و دست راستی ترین دولتهای جهان، چهره واقعی این نهاد را بدون هیچگونه روتوش و بزک کاری، در مقابل جهانیان قرار داد. این تصویری است واقعی از دنیای امروز. دنیایی که قطب های امپریالیستی، در بحران و بن بست نظام خود، تمامی چوب دستی های خود را کنار گذاشته و بدون هیچ پرده پوشی، توسل به زور و توان نظامی و اقتصادی خود، در جهت تأمین "حوزه های نفوذ" خود، را رسما به دنیا اعلام می کنند و هیچ ابایی از جنایات و قربانی کردن مردم در این یا آن گوشه دنیا ندارند.
درست ۹ سال پیش، ترامپ در سخنرانی خود در مجمع سازمان ملل طی دوره اول ریاست جمهوری اش، اعلام داشت که سوسیالیسم مشکل اصلی بی بضاعتی مردم در ونزوئلا است، و به "ارفاق اوباما به ایران" ایراد گرفت. سخنانی که نتانیاهو از آن به عنوان صریح ترین و با جرات ترین سخنرانی یک رئیس جمهور آمریکا نام برد. نزدیک به یک دهه بعد، امروز ترامپ از "معضل" کمونیسم در کوبا و نابودی کامل ایران حرف میزند. این اظهارات نه برخاسته از "گیج سری" ترامپ، بلکه حاکی از خط و نشان کشیدن های یک قطب امپریالیستی، یعنی آمریکا در راس غرب، است که در صورت عدم پذیرش آن توسط قطب های دیگر جهانی، با پرچم ضدیت با کمونیسم و سوسیالیسم، چنین بی پروا در مجمع دولت های بورژوازی ابراز می شود.
بر خلاف سکوت روسای دولت های اروپایی حامی "ارزش های جهانی"، و یا لفاظی های انتقادی نمایندگان روسیه و چین در سخنرانی های خود در "دفاع" از "قوانین بین الملل"، در مقابل این بازی شنیع و خطرناک و هورا شکیدن ها یا هو کردنهای نمانیدگان دولتهای ارتجاعی در این اجلاس، در بیرون سالن این اجلاس، مخالفین سیاست های میلیتاریستی، مخالفین نسل کشی های اسرائیل، مخالفین جنگ و ... به نمایندگی از اکثریت مردم دنیا، دست به اعتراض زدند. مردمی که از کاهش امکانات اجتماعی، از افزایش هزینه سرسام آور زندگی، عدم دسترسی به مسکن، بهداشت، آموزش و پرورش و نیازهای عمومی خود، و از تخصیص بودجه های عظیم دولتی به ماشین جنگی، منزجر و بیزار هستند. اکثریتی که حاضر به قبول این یورش همه جانبه به زندگی خود نیستند و برای ساختن سد مقاومتی علیه کل این سیاست گذاران گردهم آمده در سازمان ملل شان تلاش می کنند. نمایندگان دولتها در مجمع سازمان ملل مشغول تهدید بشریت و نابودی آن به نام "امنیت"، "دفاع از خود" و .... بودند و رسما پایان عمر این نهاد را اعلام کردند و نمایندگان بشریت انساندوست و متمدنی که مدتها است مهر عدم مشروعیت خود را بر این نهاد زده است، در خارج این سالن پرچم دفاع از زندگی، امنیت، آزادی و رفاه بشریت را در مقابل این اردوی ارتجاعی و نهادهای آن به اهتزاز در آوردند.
بدون وجود این بشریت متمدن، بدون امید به سوسیالیسم و خطر سوسیالیسم، دنیای امروز با سیاستهای این نمایندگان بورژوازی، به منجلابی بسیار وخیم تر بدل خواهد شد.
۲٨سپتامبر٢٠٢٦