کارگران متحد شوید، به میدان بیائید
«دستمزدهای واقعی در دوران بحران قدرت خود را برای تامین هزینه زندگی از دست میدهند و برای مدت طولانی پایین تر از سطوح قبلی باقی میمانند.» این یک تک جمله از گزارش ماه اکتبر بود که سازمان جهانی پول منتشر ساخت. گزارش چشم انداز اقتصادی در سال دو بار و ناظر بر موقعیت فعلی و همینطور چشم انداز کوتاه و بلند مدت در سه دسته از کشورها - پیشرفته، نوظهور و در حال توسعه - منتشر میشود. گزارش سال ۲۰۲۶ توام با هشدار و پیش بینی های مخاطره آمیز جدی است و دلیل آن نیز جنگ و وضعیت زنجیره تامین انرژی عنوان شده است. بنا به این گزارش تورم، گرانی و بیکاری در بخش بزرگی از جهان کماکان مشکلات زیادی را دامن خواهد زد و این بانک رشد بسیار محدود و ناموزون را دلیلی میداند که هشدار و زنگ خطر در انتظارات غیر واقعی و نامناسب را بصدا در آورد. ایران در آخرین رتبه های دستمزد در سال ۲۰۲۶ و با شکاف عمیق با کشورهای پیشرفته در آستانه کاهش قدرت خرید دستمزدها تا مرز فروپاشی تصویر شده است. روزنامه «صبح» و بعضی رسانه ها از سقوط آزاد دستمزدها نام بردند.
ماجرای دیگری از قصه های بورژوازی جلوی روی ما است. هر وقت و با کمترین فرصت از اعمال بالادستی در مقابل کارگران فیل میشوند و هندوستان دیگر را از کلاه بیرون میکشند.
با هر توجیه و تحلیل و با هر جزئیات تکمیلی صحنه چاپ و انتشار گزارش کذایی صندوق بین المللی پول نمایشی مهم از طرف بنگاه معتبر جهانی سرمایه باید ثبت شود. تصور فشرده همه حقارت و ضعف و در هم شکستگی سخنگویان جهانی سرمایه در لابلای بیانیه حاضر به سختی ممکن است ... باید در تاریخ معاصر با سرفصل جداگانه به تماشای ورشکستگی جبهه بزرگ سرمایه نشست. جهان از اروپای رفاه و دمکراسی تا خاورمیانه و اقتصادهای نوظهور در دور دستهای آسیا و آفریقا در آتش یکی پس از دیگری کانونهای تازه بحران میسوزد، آنوقت از لای درب نیمه باز بالکن عمارت پول و پیشرفت گزارشی به بیرون پخش میشود. شش ماه گذشته جهان سرمایه غرق در تحول و در تحقق دست راستی ترین پلتفرم های تاریخ معاصر ... آن وقت در ساعات پایانی کار هفتگی در شش خط به اطلاع کارگران و جهانیان میرسد که به خانه بروید، بحران هنوز ادامه دارد. اوضاع بد است و هنوز بدتر خواهد شد. خطابیه مستقیما رو به کارگران و با وضوح بی سابقه از دستمزدها و مشخصا در پایه ترین سطح تامین هزینه زندگی و در مقابل انتظار و بهبود گزارش صندوق جهانی پول به یکباره میز قمارخانه را گاز میگیرد، زیر تعهدات میزند و برای آینده خط و نشان میکشد: برای مدت طولانی پایین تر از سطوح قبلی وضع بدتر خواهد شد ...
هنوز برای دریافت پاسخ شایسته از جانب کانونهای اعتراضی در فرانسه و آلمان و اسپانیا کمی زود است. اما در مورد فضای سیاسی در ایران این خبر در صدر بالاترین رده های خبری بخش بزرگی از اتوریته ها و مقامات را بخود مشغول داشت. در ایران دستمزد به معنای یک جنگ واقعی است، آنجا در سیلاب بزرگ جستجوی هزینه زندگی هر کلمه در مورد دستمزد یکجا با روزنامه و مخبر و مجری بلعیده میشود. سوال اساسی در مورد ایران و در سایه گزارش صندوق بین المللی پول در حالیکه پلکان های متعددی در مسیر بحران از قبل طی شده است، و در شرایط که تا همین جا دستمزدها در ایران همه مرزهای بحران و فروپاشی را پشت سر گذاشته است، تکلیف چیست؟ مردم می پرسند کدام قدرت خرید؟ کدام تضمین برای دریافت مزد؟ رقم قابل اعتماد دستمزد، خوراک و بهداشت و درمان، امید به یافتن کار ... هر کاری که دست را به خاشاک یک مزد بند کند ... و در یک کلام سنگ روی سنگ بند نیست و هر روز این سیکل معیوب از سطح فزاینده فلاکت دارد جان و هستی و کرامت مردم را زیر دست و پا در خیابانها به یغما میبرد. وقت آنست که جای خالی یک پلاتفرم اعتراضی علیه سیاستهای اقتصادی جاری و در بیان روشن انتظارات و مطالبات کارگران و مردم زحمتکش جبران شود. اعتراض در جریان است و همه قدرت اعتراضی آن در پراکندگی به هدر میرود.
اول، چرندیات پیامبرگونه صندوق جهانی پول را به زباله دانی سپرد. وضع موجود حاصل سیاست دولتها و در مسیر توصیه های تاکنونی آن سازمان علیه انتظارات و حقوق مردم زحمتکش بوده است. زنگ خطر و هشدار سازمان پول دقیقا حمله و هشدار خود را متوجه اعتراضات ساخته است. بحران و تورم و فقر و گرانی حاصل سیاست های دولت های معین بورژوایی و مهمترین ابزار دولتهای حاکم برای زنجیر کشیدن انتظارات و شایستگی مردم زحمتکش هستند. در بحث مربوط به گزارش صندوق بین المللی پول باید دولت را در صندلی مواخذه نشاند.
دو، همه اسناد و توافقات مربوط به دولت و جامعه در زمینه اقتصادی باید علنی و در دسترس قرار بگیرد. نمایندگان کارگری و وسایل ارتباط جمعی کارگری باید بتواند به همه اسناد و گزارشات عملکرد و دخل و خرج دولتی دسترسی داشته باشند.
سه، اصل بر اشتغال شهروندان اعلام شود و تنها کسانی که به یک شغل قابل تعریف و مشخص دارند میتوانند بعنوان کارگر شناخته شوند. تمام مقامات و کل سازمان دولت باید در مقابل کار مفید بازتعریف شود؛ دریافتی هیچ کس از دستمزد معادل دو برابر دستمزد یک کارگر صنعتی بالاتر نباشد.
چهار، همه افراد بیکار در قبال توانایی و آمادگی تقبل یک کار شایسته و مناسب مشمول یک بیمه بیکاری مکفی و شایسته قرار بگیرند.
پنج، هرگونه موسسات خصوصی و سود محور به موازات موسسات توده ای و دولتی در زمینه آموزش و پرورش و بهداشت و درمان باید ممنوع اعلام شود. برخورداری همه آحاد جامعه باید از امکانات برابر و یکسان تضمین گردد.
شش، مسکن حق فوری همه آحاد جامعه است و در اولین قدم هر گونه سود و امتیاز از طریق مالکیت مسکن از نیاز مردم به سرپناه ممنوع و غیر قانونی اعلام شود.
هفت، دقیقا در همان مسیر اتحادیه های کارگری در اسپانیا همه وسایل نقل و انتقال درون شهری بطور مجانی در اختیار شهروندان قرار بگیرد.
هشت، هر ذره از ادعای تورم ناشی از افزایش دستمزدها با مسئولیت دولت و مقامات در تامین و دسترسی نیازهای توده خانواده کارگری به کالاهای مورد نیاز آنها قابل حل است. این بازار نیست که تعادل عرضه و تقاضا در محدوده قیمت قابل قبول بخش مرفه از اتومبیل تا وام های حمایت خرید از نیازهای لوکس و لاکچری را تامین میکند. دولت و همه ابزارهای دولتی هستند که عرضه و تقاضا را علیه مردم فرودست بدقت بکار می اندازد.
نه، تعیین دستمزد ها باید از نمایش سالانه قدر قدرتی سرمایه خارج شود. ممنوعیت هرگونه اشتغال پروژه ای و قراردادی و امثال آن. اخراج و امنیت محیط کار باید در نظارت مستقیم کارگران قرار بگیرد.
ده. ایجاد اشتغال در مقیاس بزرگ برای بکارگیری تمامی جمعیت بیکار به نفع احداث فوری و ممتد از نیازهای موجود برای بیمارستان و مدارس و راهها و غیره. سرمایه لازم اینگونه اقدامات باید از طریق سرمایه های بزرگ و مالیات از ثروتمندان تامین شوند. هدف اصلی این پروژه رواج دستمزدهای شایسته در جامعه است.
یازده ، مبارزه جدی و اساسی و آشتی ناپذیر با هر گونه ارتشاء و سو استفاده از امکانات عمومی
دوازده، ممنوعیت و پیگیری جدی علیه هرگونه تخلف در پرداخت دستمزدهای کارگران
سیزده، ممنوعیت هرگونه تبعیض علیه زنان در برخورداری از شرایط برابر
چهارده، حق بدون شرط کارگران برای تشکل و آزادی اعتصاب
اینجا جا دارد که از همه مسخره تر از دولتی گفت که جز فروپاشی و بن بست راه دیگر نمیشناسد. در موقعیت فعلی اگر در جامعه با انفجار کامل روبرو نیستیم نه به خاطر امید و چشم انداز هر چقدر مبهم و توخالی باشد، نه بخاطر برنامه و نقشه هر چقدر هم که غلط و بیهوده، بلکه بخاطر بهت و سردرگمی عمیق توده مردم است که در انتخاب مسیر و اهداف کارساز خود دودلی بخرج میدهد. انتظارات مردم زحمتکش غیر واقعی و نامناسب نیستند. این طبقه حاکم است که بحران و بن بست و فروپاشی را یک جا در دامن مردم گذاشته است. توده زحمتکش باید حول یک پلتفرم اقتصادی علیه بحران و برای نجات اقتصادی متحد شوند. جابجایی در رژیم و کمتر از آن ره به جایی نمی برد.