موج وسیع و گسترده اعتراضات و اعتصابات كارگری و توده ای علیه جنگ و میلیتاریسم و علیه فقر و بی حقوقی اروپا را فرا گرفته است. ابعاد این اعتراضات كه از فرانسه و اعتراض دانش آموزان شروع شد و كل فرانسه را فرا گرفت، به كشورهای دیگر از ایتالیا، اسپانیا، المان، پرتغال، بلژیك و یونان و… گسترش یافت. این اعتراضات با فراخوان اتحادیه های كارگری بنادر كه منجر به اعتصابات در ١١٣ بندر در روز جمعه ٣٠ اكتبر (٨ آبان ١٤٠٥٠) با شعار "كارگران برای جنگ كار نمیكنند" و سرانجام با شروع اعتصابات اخطاری كارگران صنایع فلزی و برق و… آلمان از اول نوامبر، وارد فازی دیگر شد.
اعتراضات در فرانسه كه در اواسط سپتامبر از مدارس و در حمایت از معلمین وعلیه كمبود معلم و برای كاهش تعداد دانش آموزان در كلاسها، كاهش ساعت طولانی و برنامه های فشرده آموزشی، نوسازی مدارس و افزایش بودجه آموزش عمومی، كاهش نابرابری ها و… شروع شد و با پیوستن دانشجویان و خانواده ها و سرانجام پیوستن اتحادیه های كارگری گسترش یافت، به یك رویارویی سیاسی جدی علیه دولت و سیستم حاكم تبدیل شد. گسترش این اعتراضات به كشورهای دیگر كل اروپا را وارد دوره ای از جدال پایین جامعه علیه حاكمین و برای عدالت و علیه جنگ و میلیتاریسم كرد. روز شنبه ٣١ اكتبر در فرانسه در ١٦٥ شهر، در ایتالیا در ٧٠ شهر، در آلمان در ٣٤ شهر و در اسپانیا در ١٨ شهر، تجمع اعتراضی برگزار شده است. محور مشترك و مطالبات اعتراضات اخیر بهبود آموزش و پرورش، افزایش امكانات رفاهی مردم، كاهش هزینه های نظامی و جنگی، كاهش اجاره مسکن و علیه فقر و محرومیت و میلیتاریسم و در حمایت از مردم فلسطین است.
روز جمعه ٣٠ اكتبر (٨ آبان) ابتدا به فراخوان اتحادیه های كارگری از بنادر ایتالیا، فرانسه، یونان، اسپانیا، تركیه و مراكش و در امتداد پیوستن بیش از ٢٥ اتحادیه، در ١١٣ بندر اعتصابات كارگری انجام گرفت. بر اساس گزارش سازماندهندگان در سراسر جهان و در هر پنج قاره حمایت از فراخوان به اعتصاب بنادر توسط اتحادیه ها و سازمانهای كارگری انجام گرفت.این اعتصاب از قبل توسط اتحادیه های كارگری برنامه ریزی شده بود و به عنوان اقدامی جهانی علیه شرایط وخیم اقتصادی، علیه دستمزدهای ناچیز، ناامنی شغلی و علیه میلیتاریسم و استفاده از بنادر برای حمل اسلحه و به‌علاوه در حمایت از مردم فلسطین و علیه ارسال تجهیزات نظامی به اسرائیل تعیین شده بود.
در امتداد این اعتراضات در آلمان از اول نوامبر اعتصابات اخطاری به فراخوان اتحادیه های كارگری در صنایع فلزی و برق شروع شده است. اتحادیه ها برای بهبود شرایط كار و افزایش دستمزدها اعلام كرده اند در طول هفته در بیش از دو هزار مركز تولیدی از جمله خودروسازی ها، ماشین سازی ها، الكترونیك و صنایع فلزی و تجهیزات برقی و… اعتصابات انجام خواهد گرفت.
به این ترتیب سرتاسر اروپا با موجی وسیع از اعتصابات كارگری و اعتراضات توده ای مواجه است. تلاش دولتهای غربی برای مقابله با این موج، بسیج همه جانبه پلیس و كشاندن ارتش به خیابانها در بسیاری از این كشورها از جمله فرانسه، آلمان، و...، پروپاگاند رسانه های علیه مردم معترض به عنوان "اغتشاشگر" و دستگیری هزاران نفر از آنها، حمله به معترضین توسط پلیس، بحث ممنوع كردن اعتراضات، همه و همه بیان واهمه بالایی ها از خروش پایین و نفرت عمیق طبقه كارگر و اقشار محروم از سیستم حاكم است.
واقعیت این است كه این دوره كشورهای اروپایی و در راس آنها، انگلستان، فرانسه و آلمان به نام "خطر جنگ"، "خطر حمله روسیه" و با پروپاگاند جنگی، هزینه های نظامی را به‌طور سرسام آوری بالا برده و یك اقتصاد جنگی را به مردم تحمیل كرده اند. سطح فقر و گرانی و ناتوانی طبقه كارگر و اقشار كم درآمد در اروپا در تامین اولیه ترین مایحتاج زندگی، بیكاری وسیع، ناامنی شغلی و بالا رفتن هزینه های زندگی و كاهش خدمات اجتماعی چنان همه جانبه است كه تحمل آن دیگر ممكن نیست. جامعه شاهد بی مسئولیتی كامل دولتها و طبقه حاكم در مقابل پایین، تعرض هر روزه آنها به معیشت مردم، بی رحمی و جنگ طلبی آنها، اختصاص دهها میلیارد دلار از جیب مردم اروپا به جنگ اوكراین و ممانعت از پایان آن به قیمت نابودی یك مملكت و مردم آن، برای اهداف جنگ طلبانه و میلیتاریستی خود است.
این اوضاع خصوصاً در دوره اخیر و جنایت همه جانبه دولت اسرائیل علیه مردم فلسطین و همراهی و كمك اكثریت بسیار بالایی از همین دولتها به دولت فاشیست اسرائیل و شركت مستقیم آنها در این جنایت، رابطه طبقه كارگر و مردم در اروپا و امریكا و در تمام كشورهای غربی را با دولتهای خود دگرگون كرد. آنچه امروز در فرانسه، ایتالیا، آلمان و… می بینیم ادامه اعتراضات همین مردم در اروپا و آمریكا علیه نسل كشی مردم فلسطین است، اعتراضی كه روشن بود از فلسطین فراتر میرود.
اعتراضات وسیع و رادیكال این دوره و پا پیش گذاشتن طبقه كارگر و تبدیل این طبقه به ستون فقرات این اعتراضات، كشیده شدن اعتراضات به بنادر و علیه میلیتاریسم و جنگ و تبدیل بنادر به میدان ارسال اسلحه، اعلام اعتصابات گسترده در آلمان برای بهبود زندگی طبقه كارگر و گستردگی اعتراض ها در صدها شهر، بیان یك بیداری عمومی و یك خانه تكانی سیاسی - اجتماعی در اروپا و فروریزی هر نوع توهم به دولتهای حاكم و سیستم كاپیتالیستی در غرب و احزاب و سیستم پارلمانی آنها است. زمانی كه در پاریس نسل جوان به یاد میآورند كه در انقلاب فرانسه با گیوتین به سلطنت مطلقه پایان دادند، زمانیکه به دولت مکرون اعلام میکنند "اگر ما بسوزیم شما هم خواهید سوخت"، پیامی روشن را به حكام اروپا به صاحبان سرمایه قدرت و به نظام كاپیتالیستی میدهند كه وقت آن است یك بار دیگر با یك دگرگونی عظیم از نوع انقلاب فرانسه به قدرت آنها و نظام ضد انسانی حاكم پایان دهند. این اتفاق در فرانسه افتاده است و فرانسه و پاریس یك بار دیگر در این دوره پیشتاز اعتراضات رادیكال بوده و هستند، اما پاریس تنها نیست. طبقه كارگر و مردم متمدن و انسان دوست دركل اروپا و فراتر از اروپا در كل غرب و بسیاری از كشورهای دیگر در آسیا، آفریقا و … خواهان پایان فقر و گرسنگی، پایان جنگ و میلیتاریسم و پایان زندگی جهنمی كنونی هستند.
آنچه در تمام اعتراضات این دوره مشهود است، برابری طلبی و خواست رفاه و عدالت اجتماعی و ضدیت با نظام كاپیتالیستی است. این دوره و در دل تحولات بزرگی كه در جریان است، چنان صف بندی ها علنی و چنان پولاریزاسیونی در سطح جهان شكل گرفته است كه بازگشت به یك دهه قبل تقریباً ناممكن است. شكاف میان بالا و پایین دیگر نه در سطح فاصله طبقاتی كه همیشه مشهود بوده بلکه در سطح سیاسی به جدالی همه جانبه شكل داده است و در مسیری افتاده است، كه بستن این شكاف را تقریباً ناممكن کرده است.
بی تردید این هنوز اول راه است! اعتراضات این دوره و پیوستن همه جانبه طبقه كارگر چه در در دفاع از مردم فلسطین و علیه نسل كشی اسرائیل و چه علیه فقر و میلیتاریسم و جنگ، در اروپا و در ابعاد جهانی، شروع دوره ای جدید در مبارزه طبقاتی در جهان است. دوره ای كه صف بندی ها و فاصله ها عمیق تر شده اند و دشمنی ها و دوستی ها عیان تر از هر زمانند. در این دوره هم توحش نظام كاپتالیستی در همه سطوح هر خط قرمزی را پشت سر گذاشته و هم پایین جامعه بدرجه زیادی خودآگاه تر از هر زمان رهایی خود را از چنگال این نظام دنبال میكند.
باید به استقبال این دوره رفت! این دوره بیش از هر زمانی نیاز بشریت به پایان سلطه نظام و سیستم كاپیاتالیستی را عیان كرده است و بیش از هر زمانی جای خالی احزاب كارگری و كمونیستی و نیاز به شکلگیری آنها در غرب نمایان است. بی تردید طبقه كارگر و كمونیستهای این طبقه بدون گام برداشتن در این راه و برداشتن گامهای اساسی در جهت شكل دادن به احزاب سیاسی و كارگری-كمونیستی خود، با هر میزان فداكاری و تلاش هنوز از چهارچوبه اصلاحاتی موقتی در زندگی و بازپس گرفتنی فراتر نخواهد رفت.