جام جهانی امسال بیش از هر دوره ای پرده از تباهی «فیفا» و تسلیم آن در برابر فاسد ترین شخصیت ها و شرورترین قدرت های سیاسی جهان برداشت. از دخالت مستقیم ترامپ در تصمیمات داوری تا «برخورد دوگانه» به نسل کشی در غزه، این دوره از جام جهانی به آینه ای تمام نما از گندیدگی و بی اعتباری «فیفا» تبدیل شد. ترامپ به عنوان سمبل تعفن و پوسیدگی نظام دمکراسی غربی، در جام جهانی امسال نقشی فراتر از یک میزبان معمولی ایفا کرد.
در دسامبر ۲۰۲۵، رییس فیفا، در واشنگتن جایزه صلح فیفا را به ترامپ اهدا کرد و از او به خاطر «خدمات به صلح جهانی» تقدیر نمود. این اقدام بر متن بیش از دوسال نسل کشی تمام عیار دولت اسرائیل در شراکت و همفکری با دولت آمریکا و سایر دول غربی، به تلخ ترین شکل ممکن در افکار عمومی مردم آزادیخواه و ضد جنگ در جهان، به تمسخرتبدیل شد. نزدیکی فیفا به کاخ سفید به جوایز تشریفاتی محدود نشد. در جریان مسابقات، مهاجم تیم آمریکا که در دیدار مقابل بوسنی با کارت قرمز مستقیم اخراج شد، در تصمیمی بیسابقه، کمیته قضایی فیفا اجرای محرومیت را به حالت تعلیق درآورد تا وی در مرحله یکهشتم نهایی مقابل بلژیک به میدان برود. رسانهها گزارش دادند که کاخ سفید مستقیماً با رئیس فیفا تماس گرفته و خود ترامپ نیز تأیید کرد که خواستار بررسی این کارت قرمز شده است. آش آنقدر شور شد که حتی صدای رسانه ها و جراید این نظام گندیده جهانی را هم درآورد و رئیس فیفا را «دلقک دربار ترامپ» خطاب کردند.
در فوریه ۲۰۲۲، روسیه تهاجم به اوکراین را آغاز کرد. ظرف تنها ۷۲ ساعت، فیفا و یوفا روسیه را از تمامی رقابتها تعلیق کردند و رئیس یوفا اعلام کرد که این اقدام «تعهد به مقابله با خشونت» را نشان میدهد. اما در مقابل، فیفا در قبال نسل کشی اسرائیل در غزه رویکردی کاملاً متفاوت اتخاذ کرد. کمیسیون تحقیق سازمان ملل در سپتامبر ۲۰۲۵ به این نتیجه رسید که اقدامات اسرائیل در آستانهی نسلکشی قرار دارد و اعلام کرد که بیش از ۷۳۰۰۰ فلسطینی، عمدتاً زنان و کودکان، کشته شده اند و ۴۲۱ بازیکن فوتبال فلسطینی جان شان را از دست داده اند. با این حال، فیفا تصمیم به تعلیق اسرائیل را به تعویق انداخت. حتی اقدامات نظامی خود آمریکا در تمام این مدت نیز نادیده گرفته شد و رئیس فیفا نه تنها آمریکا را تحریم نکرد، بلکه بیش از پیش به ترامپ چاپلوسی کرد. قوانین جهانی تنها تا جایی اعمال میشوند که با منافع ژئوپلیتیکی آمریکا در تضاد نباشند.
اما جام جهانی امسال با تمام پارتی بازی ها و زشتی های فیفا، صحنه شور و شوق میلیونها انسانی بود که برد اسپانیا قسمت شان کرد. اسپانیایی که رئیس دولت اش، زن و مرد و پیر و جوان اش، نسل کشی دولت اسرائیل را محکوم کرده است. این داغی است بر پیشانی فیفا که حتی رئیس قدرتمندترین کشور جهان، یعنی ترامپ، قادر به زدودن آن نیست و تا ابد بر پیشانی اش میماند. مردم آزادیخواه و فوتبالدوست جهان نه فقط نظاره گر تباهی فیفا نشدند که با اعتراضات خود به اشکال مختلف نشان دادند که میدان فوتبال اگر قرار است «سیاسی» شود، تنها متعلق به ارتجاع جهانی و بند و بست های پشت پرده فیفا با آنها نیست بلکه بازیگران به مراتب قدرتمندتری در پایین دارد. در فوتبال، اسپانیا از آرژانتین برد. در سیاست مردم جهان از آمریکا و اسرائیل بردند.