خانه ها ویران می شوند

زیرساخت ها یکی یکی خاموش می‌شوند

و زندگی، آرام اما بی‌رحم، در تاریکی فرو می‌رود

اما درد فقط این نیست

درد آن‌جاست که کسانی، دور از این خاک، در امنیت کامل، از جنگ حرف می‌زنند

از ادامه‌اش، از شدت گرفتنش انگار نه کودکی زیر آوار می‌ماند نه مادری هر شب با ترس به خواب می‌رود

شما برای چه کسی تصمیم می‌گیرید؟

برای مردمی که صدایشان را نمی‌شنوید؟

برای کودکانی که حتی فرصت فهمیدن این بازی‌های مرگبار را ندارند؟

این جنگ ناعادلانه‌ای‌ست که به نام نمایش قدرت، بر مردم تحمیل شده است

مردمی که هیچ نقشی در این تصمیم‌ها ندارند

و در این میان، یک حقیقت را نمی‌توان پنهان کرد

بمباران مناطق غیرنظامی که هیچ توجیهی برای آن وجود ندارد

برای هدف قرار دادن هزاران زندگی، برای کشتن کودکانی که نه سیاست می‌فهمند، نه جنگ

این فقط جنگ نیست این شکستنِ انسانیت است

مردم ایران، میان آتش جنگ، تصمیم‌های بی‌رحمانه، و شعارهای دور از واقعیت، تنها مانده‌اند

از یک سو

خانه‌هایی که خاموش می‌شوند، زیرساخت‌هایی که فرو می‌ریزند، زندگی‌ای که نفسش بریده می‌شود

از سوی دیگر

صداهایی از پشت مرزهای امن، که برای سرنوشت مردمی نسخه می‌پیچند. برای آنانی که هر لحظه زیر سایه‌ی ترس زندگی می‌کنند

اینجا، حقیقت چیز دیگری‌ست ایران آرام‌آرام خاموش می‌شود نه فقط از صدای جنگ،

بلکه از نبودِ چیزهایی که زندگی را ممکن می‌کند

وقتی چراغ‌ها روشن نمی‌شوند، وقتی آب جاری نیست، وقتی بیمارستان‌ها دیگر توان نفس کشیدن ندارند

آن‌وقت می‌فهمی

جنگ فقط در خط مقدم نیست جنگ در خانه‌هاست در سفره‌های خالی

در دل کودکانی که دلیل تاریکی را نمی‌فهمند اما ترس را خوب می‌شناسند

این ویرانی فقط ساختمان‌ها را نمی‌گیرد

زندگی را آهسته و بی‌صدا از مردم می‌گیرد

کودکانی که رویاهایشان زیر آوار می‌ماند،

مادرانی که دیگر هرگز نمی‌توانند فرزندانشان را در آغوش بگیرند،

انسان‌هایی با بدن‌های سوخته و تکه‌تکه  به عدد تبدیل می‌شوند،

در حالی که هرکدام، یک جهان بودند

من از سرزمینی می‌نویسم که هنوز ایستاده اما خسته است

از مردمی که هنوز امیدوارند اما زخم‌هایشان عمیق است

جهان فقط اعداد را می‌شمارد  اما هر خاموشی یک داستان دارد و ما انسان ها وجان های عزیز را از دست می دهیم

این صدا، فقط یک روایت نیست شهادتی‌ست بر آنچه بر مردم ایران می‌گذرد

و ما فریاد می‌زنیم نه برای سیاست، بلکه برای زندگی.

سکوت نکنیم زیرا سکوت، شریک یک ویرانی‌ بزرگسیت تاوانش را مردم با جان خود و فرزندانشان خواهند پرداخت.    

٢٦ مارس ٢٠٢٦