متن كتبی سخنرانی رفیق محمد علوش، دبیرکل اتحادیه مبارزه کارگران فلسطین و دبیر جبهه متحد کارگری برای دفاع از مردم فلسطین
۲۶ ژوئیه ۲۰۲۵ توکیو – ژاپن
دوستان عزیز، آزادگان جهان
شما که در این دوران تاریک، شمعهای وجدان را روشن نگه داشتهاید.
رفقای گرامی در سازمان ژاپنی "زینکو"،و همه کسانی که هنوز به حق باور دارند و به ارزشهای انسانی پایبندند.
امروز از دل فاجعه به دیدار شما آمدهایم؛ از غزهی زخمخورده، از فلسطینی که بیش از دو سال است زیر بار جنگی ویرانگر و نسلکُشانه، که رژیم اشغالگر اسرائیل به راه انداخته، خون میریزد. این رژیم جنایتکار که بر پایهی قتل، کوچ اجباری و تبعیض نژادی بنا شده، همچنان بیهیچ حد و مرزی از سوی امپریالیسم آمریکا پشتیبانی میشود؛ قدرتی که همه ادعاهای اخلاقی خود را از دست داده و از ابتداییترین معیارهای عدالت تهی گشته است.
آنچه امروز در غزه و سراسر سرزمینهای اشغالی فلسطین میگذرد، نبردی میان دو طرف برابر نیست، بلکه فصلی جدید از پروژهای استعماری است که بیش از هفتاد سال ادامه دارد. این همان نکبتِ تجدیدشونده است؛ بازتولید ظلم تاریخی که از سال ۱۹۴۸ تاکنون بر ملت ما تحمیل شده است. آن زمان، بیش از ۸۰۰ هزار فلسطینی از سرزمین خود رانده شدند و بیش از ۵۰۰ روستا و شهر فلسطینی نابود گشت تا جایی برای برپایی یک رژیم اشغالگر با زور و بر ویرانههای حق حیات و کرامت ملت ما باز شود.
امروز، پس از ۷۷ سال از آن فاجعه، ماشین کشتار اسرائیل هنوز مشغول است؛ پروژهای توسعهطلبانه و خونبار، در پناه نخوت نژادپرستانه و شبکهای از منافع غربی، در رأس آن ایالات متحده، که بدون هیچ تردیدی از «حق وتو» برای نابودی هرگونه تلاش بینالمللی برای توقف نسلکشی استفاده میکند.
"جلوگیری از کشتار" تنها یک شعار احساسی نیست، بلکه فریادی است فوری برای نجات آنچه از وجدان انسانی باقی مانده است. بیش از ۶۰ هزار شهید، که بیشترشان کودک و زن بودهاند، دهها هزار زخمی، میلیونها آواره، و سیاست «زمین سوخته» که نه تنها انسان، بلکه بیمارستان، مدرسه، بندر، نانوایی و حتی مراکز پناهگاه را هدف قرار داده و به گورهای دستهجمعی بدل ساخته است.
آنچه در غزه رخ میدهد نه اشتباه در محاسبه است، نه واکنشی به «تروریسم ساختگی»، بلکه طرحی روشن برای پاکسازی قومی، با هدف حذف غزه از جغرافیا و حافظهی جمعی، و شکستن ارادهی ملت ماست. اما آنچه اسرائیل و حامیانش درک نمیکنند این است که غزه، با همهی زخمهایش، پایتخت پایداری و ارادهای شکستناپذیر است. ملت فلسطین شکست نمیخورد، حتی در برابر دستگاه مرگ و محاصره.
ما ناممکن نمیخواهیم؛ بلکه خواستار همان چیزی هستیم که قوانین بینالمللی نیز به رسمیت شناختهاند:
کشوری مستقل به نام فلسطین، در مرزهای ۴ ژوئن ۱۹۶۷، با پایتختی به نام قدس، و حق بازگشت آوارگان به سرزمینهایی که از آنها رانده شدهاند. این است صلح واقعی: صلحی نه بر پایه ویرانی و خون، بلکه بر پایه عدالت، به رسمیت شناختن متقابل، و آزادی ملتها.
رفقای گرامی،
ما از ته دل قدردان مواضع همبستگیآمیز شما در ژاپن هستیم، بهویژه سازمان "زینکو" که ارزشهای جهانیِ مبارزه برای عدالت اجتماعی و رهایی انسانی را نمایندگی میکند. ایستادگی شما کنار فلسطین، نه یک واکنش فصلی، بلکه بیان آگاهی عمیق نسبت به این حقیقت است که مسئله فلسطین، مسئلهای جهانی است.
تظاهرات شما، نشستها، کمکهای مالی، و بیانیههایتان، پلهایی واقعی میان ملتهای مبارز میسازد.
فلسطین نه فقط مسئلهای جغرافیایی میان رود و دریاست، بلکه معیار اخلاقی و سیاسی جهان امروز است.
ایستادن در کنار فلسطین یعنی ایستادن علیه ظلم، همراهی با حق، و باور به اینکه آزادی تقسیمپذیر نیست.
تاریخ به ما آموخته است: اشغالگری همیشگی نیست، ملتها نمیمیرند، و صدای قربانی برای همیشه خاموش نمیماند. اگر امروز در محاصره، گرسنگی و قتل به سر میبریم، مطمئنیم که آزادی در راه است و پیروزی حتمی. زیرا ملتی با چنین اراده، ایستادگی و صبری، شکستناپذیر است.
در اینجا، لازم میدانم نقش کلیدی جبهه متحد کارگری برای دفاع از مردم فلسطین را برجسته کنم. این چارچوب ملی، همه نیروهای سندیکایی و کارگری فلسطین را زیر یک پرچم گرد آورده است.
جبهه متحد کارگری، تنها یک ساختار مطالبهمحور نیست، بلکه پلی واقعی است میان مبارزهی اجتماعی و مبارزهی ملی. این جبهه، صدای کارگران را در برابر استثمار و گرسنگی بلند میکند و دفاع از حقوق و دستمزد و امنیت صنفی را با مبارزه علیه اشغالگری پیوند میزند؛ تا بخشی از جبهه گسترده رهایی ملی باشد.
وحدت کارگری ما، ستون قدرت ماست در نبرد برای بقا و ایستادگی. پیامی روشن به جهان.
کارگران فلسطین تنها قربانی نیستند، بلکه پیشاهنگان زنده مقاومتاند در برابر اشغالگری و تجاوز.
دوستان عزیز،
چهره دیگر این جنایت، محاصره و نابودی هدفمند اقتصاد فلسطین است که طبقه کارگر را هدف گرفته و هر امیدی برای زندگی با عزت را از بین میبرد. اشغالگر تنها با بمب و موشک نمیجنگد، بلکه جنگی تمامعیار علیه لقمهی نان و عزت کارگر فلسطینی به راه انداخته است.
فلسطین به آزمایشگاه سیاستهای نئولیبرالی وحشی تبدیل شده است. صدها هزار کارگر به بیکاری، فقر و ورشكستگی اجتماعی رانده شدهاند. در غزه، نرخ بیکاری از ۶۵٪ فراتر رفته و تقریباً هیچ فرصت شغلی باقی نمانده است. خانوادههای زحمتکش چشمبهراه کمکهای امدادیاند که از گرسنگی نجاتشان نمیدهد، در حالی که اقتصاد در محاصره است، بافت تولیدی از هم پاشیده، و زیرساختها ویران شدهاند.
رژیم اشغالگر منابع ما را میدزدد، گذرگاهها را کنترل میکند، رفتوآمد ما را محدود میسازد، و کارگر فلسطینی را گروگان سیاستهای تحقیر و مجوزهای توهینآمیز میسازد. از این رو، دفاع از حقوق کارگران — از دستمزد گرفته تا امنیت اجتماعی و سندیکایی — بخشی جداییناپذیر از نبرد برای رهایی ملی است.
از همین جا، ندای خود را به سوی همه سندیکاهای آزاد جهان و نیروهای پیشرو و سوسیالیست بلند میکنیم:
مسئلهی کارگران فلسطینی را در قلب برنامههای خود قرار دهید، فشار واقعی بیاورید برای شکستن محدودیتهای اقتصاد فلسطین، و سیاستهای غارت و تبعیض نژادی اسرائیل را افشا کنید.
دوستان عزیز،
ما نیازمند ترحم نیستیم، بلکه خواستار شراکت در مبارزهای مشترک هستیم. ما فقط واژههای دلگرمکننده نمیخواهیم، بلکه اقدامات واقعی میخواهیم: فشار سیاسی، کمپینهای تحریم، پیگرد جنایتکاران جنگی، تلاشهای جدی برای پایان دادن به محاصره و توقف نسلکشی.
ما صدای شما را در سازمانهای بینالمللی، رسانهها، دانشگاهها و خیابانها میخواهیم، تا خشم به نیرویی جهانی و فشارآور تبدیل شود.
غزه زخمی است، اما مشعل روشنی خواهد ماند در این جهان تاریک.از دل ویرانیها.
اوت 2025